Kevin Warsh nie jest naiwnym akademikiem jak Bernanke czy Yellen, ani prawnikiem uwikłanym w konsensus jak Powell. To były bankier inwestycyjny z Morgan Stanley. Rozumie rynki, rozumie politykę i wie, jak grać w obie te gry naraz.

Okres od 8 maja do 1 czerwca 2026 roku był na rynku metali szlachetnych czasem zdrowej korekty, a nie załamania trendu. Złoto cofnęło się z okolic 4715 USD za uncję do około 4501 USD, testując po drodze kluczowe wsparcie przy poziomie 4400 USD, zbieżne z 200-sesyjną średnią kroczącą. Srebro, wierne swojej wyższej zmienności, osłabło z okolic 80 USD do około 75 USD za uncję. Za przeceną stały trzy zjawiska. Po pierwsze, odczyt amerykańskiej inflacji konsumenckiej na poziomie 3,8 procent rocznie oddalił perspektywę szybkich obniżek stóp przez Rezerwę Federalną. Po drugie, umocnienie dolara amerykańskiego oraz rentowności obligacji w okolicach od 4,3 do 4,5 procent podniosły koszt alternatywny posiadania kruszcu. Po trzecie, spekulanci masowo zamykali długie pozycje na rynku terminowym.

Gospodarka w maju 2026 roku tworzy ciekawe warunki dla inwestorów. Chęć do ryzyka na giełdach wciąż jest duża. To ważne informacje dla każdego, kto myśli o rynku metali szlachetnych. Ceny akcji tradycyjnych firm rosną, co pokazuje dobrą kondycję gospodarki USA. Wskaźniki wyprzedzające, czyli dane zapowiadające przyszły stan gospodarki, potwierdzają dalszy wzrost powyżej średniej. Krzywa rentowności obligacji, czyli różnica w oprocentowaniu bezpiecznych papierów rządu, wróciła do bezpiecznych, dodatnich poziomów. Statystyczne modele szansy na kryzys wskazują

Kluczowe wątki tego okresu sprowadzają się do trzech sił. Po pierwsze, banki centralne państw rozwijających się, na czele z Ludowym Bankiem Chin, kontynuują niespotykaną akumulację rezerw fizycznego złota. Po drugie, dane inflacyjne ze Stanów Zjednoczonych odwróciły oczekiwania na szybkie obniżki stóp procentowych, co tymczasowo wzmocniło dolara i obniżyło wyceny kruszców. Po trzecie, na rynku srebra ujawniła się głęboka anomalia, w której fizyczny metal w Szanghaju notuje regularnie premię od 12 do 13 procent ponad ceny zachodnie, a w skrajnych przypadkach nawet 34,33 procent.